Wśród siedmiu sakramentów, którymi dysponujemy jako środkami na naszej drodze do zbawienia, znajduje się także sakrament, który nazywamy namaszczeniem chorych.
Razem ze spowiedzią świętą sakrament ten zalicza się do sakramentów uzdrowienia. Przez niego Kościół wyraża troskę również o tych swoich członków, którzy cierpią, pokazując im, że o nich nie zapomina, ale o nich pamięta, pomaga im i modli się za nich, polecając ich Panu Jezusowi Chrystusowi, aby ich zbawił — Temu, który bierze na siebie nasze niedole i sam cierpi. „On wziął na siebie nasze słabości i nosił nasze choroby.” (Mt 8,17) Jezus zawsze miał zrozumienie dla chorych i słabych. Współczuje im, a liczne uzdrowienia świadczą o Jego Boskiej mocy. On jest „Bogiem, który prowadził swój lud”, i jest to znak, że królestwo Boże było już blisko.
W Ewangelii według św. Marka czytamy, jak Jezus, Boski lekarz duszy i ciała, posłał na świat swoich uczniów, apostołów, z tym jasnym poleceniem: „Uzdrawiajcie chorych!” (Mt 10,8) To, co otrzymali od Boga, zostało zalecone i ogłoszone wiernym przez apostoła Jakuba: „Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone.” (Jk 5,14-15). Kościół apostolski ma więc obrzęd namaszczenia, w którym Tradycja rozpoznała jeden z sakramentów, udzielany po to, by dać łaskę chrześcijaninowi przeżywającemu udrękę związaną z ciężką chorobą lub ze starością.
Zaleca się, aby namaszczenia chorych udzielać osobie przytomnej. Przed przyjęciem tego sakramentu chory powinien się wyspowiadać. Tym, którzy nie mogą tego uczynić, na przykład dlatego, że są nieprzytomni, sakrament ten odpuszcza grzechy. Wypada, aby był udzielany podczas Eucharystii, ale może być sprawowany również osobno, dla jednego chorego albo dla wielu cierpiących.
Sprawowanie tego sakramentu ma następujące zasadnicze części: włożenie rąk, modlitwę w wierze Kościoła oraz namaszczenie świętym olejem, który biskup pobłogosławił w Wielki Czwartek. Chorego namaszcza się olejem na czole i na dłoniach (w obrządku rzymskim) albo na innych częściach ciała (na Wschodzie), wypowiadając jeden raz te słowa: „Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie.”
Owocami szczególnej łaski sakramentu namaszczenia chorych są:
Chory jednoczy się z męką Chrystusa dla własnego dobra i dla dobra Kościoła;
Otrzymuje oparcie, pokój i odwagę, aby po chrześcijańsku znosić trudy choroby lub starości;
Otrzymuje odpuszczenie grzechów, jeśli nie mógł go przyjąć w sakramencie spowiedzi;
Otrzymuje zdrowie, jeśli służy to zbawieniu duszy;
Przygotowuje chorego na przejście do życia wiecznego.