Pierwsze kontakty z Ruchem Focolari w Macedonii sięgają 1965 roku, kiedy Antonio Petrilli (jeden z pierwszych uczniów Chiary Lubich) odwiedzał swojego przyjaciela, ks. Lukę Cirimoticia. W 1983 roku, ku radości ówczesnego biskupa Joakima Herbuta, odbywają się w Skopju i w Kosowie pierwsze spotkania, które dają początek pierwszym wspólnotom. W 1985 roku dzięki Bożej Opatrzności otwiera się możliwość pracy w Macedonii dla pewnej rodziny focolarinów z Zagrzebia, która rozpoznaje w tym Boży plan na swoje życie i wielkodusznie odpowiada na to wezwanie. Po przeprowadzce do Skopja nawiązują się najróżniejsze kontakty: z sąsiadami, w kościele, w pracy… i tak rozwija się życie dialogu. Powstają pierwsze wspólnoty, które tworzą młodzi i dorośli, rodziny i osoby konsekrowane, członkowie różnych Kościołów i religii oraz ludzie bez wyznania. Wielkie znaczenie na tej wspólnej drodze mają tak zwane „Mariapoli”, które od 2000 roku odbywają się w Macedonii regularnie. „Mariapoli” to kilkudniowe spotkanie pod patronatem Ruchu Focolari, promujące szczególny sposób wspólnego życia w miłości.
Dialog, który promuje ten Ruch, opiera się na duchowości, w której centrum jest miłość. Znajduje ona bezpośredni oddźwięk także w innych religiach i kulturach dzięki złotej regule: „Czyń innym to, co chciałbyś, aby inni czynili tobie”. I właśnie przez wcielanie w życie tej złotej reguły rodzi się owocny dialog.
Sercem Ruchu Focolari są focolarine i focolarini, którzy żyją w małych wspólnotach świeckich, zwanych focolare. Starają się przede wszystkim podtrzymywać żywy płomień obecności zmartwychwstałego Chrystusa — stąd pochodzi nazwa całego ruchu (włoskie fuoco znaczy ognisko). Pociągnięci przez Boga, mężczyźni i kobiety poświęcają Mu swoje życie. Zostawili swoje rodziny i swoją ojczyznę, aby przyczynić się do wypełnienia modlitwy Jezusa „Aby wszyscy stanowili jedno”. Doświadczenie jedności z Bogiem jest siłą, która pobudza ich, by na najróżniejszych szerokościach geograficznych budować mosty, zapalać światło nadziei i miłości oraz zwyciężać przemoc. Utrzymują się z własnej pracy, a dochody wnoszą do wspólnoty. Ten płomień ogarnia również osoby żyjące w małżeństwie, wierne swojemu powołaniu, które przez radykalny wybór życia Ewangelią są zarazem pełnoprawnymi członkami focolare. Gdy oboje małżonkowie dzielą to życie, rodzina-focolare — stosownie do sytuacji rodzinnej — oddaje się do dyspozycji, by przeprowadzić się w inną część świata, gdzie jej obecność może posłużyć jedności.
Na świecie jest 7160 focolarinów należących do różnych narodów, ras i religii, w 742 focolare w 83 krajach.
Być może najlepiej opisuje ich znany zapis Chiary Lubich: „Oto wielki pociąg dzisiejszych czasów: wniknąć w najgłębszą kontemplację i mimo to pozostać pośród wszystkich… Powiedziałabym więcej: zagubić się w tłumie, aby przepoić go tym, co Boże… stając się współuczestnikami Bożego planu wobec ludzkości, zaznaczać swoją obecność pośród tłumu, łącząc świat, a zarazem dzielić z bliźnim zniewagi, głód, ciosy i krótkie radości”.
W Skopju żeński focolare otwarto w 2007 roku i od tego czasu towarzyszy on staraniom o ewangeliczny styl życia oraz różnym inicjatywom wspólnoty Ruchu w Macedonii i w Kosowie, przy stałym ojcowskim wsparciu biskupa Kiro Stojanova.
Wszystko zaczęło się od Chiary Lubich, założycielki Ruchu Focolari, która focolare określa jako „Obraz Rodziny z Nazaretu, wspólnego życia w świecie osób dziewiczych i zamężnych — które, choć na różne sposoby, są całkowicie oddane Bogu”.
Dziś w żeńskim focolare w Skopju działają cztery focolarine, a ich praca to wychowanie małych dzieci w przedszkolu, promowanie kultury dialogu i wspólnego życia, katecheza parafialna oraz inne działania parafialne.